Psycholog

Rola psychologa w żłobku integracyjnym

„Dziecko chce być dobre.
Jeśli nie umie – naucz, jeśli nie wie – wytłumacz, jeśli nie może – pomóż.”

Podstawowym zadaniem psychologa w żłobku integracyjnym jest czuwanie nad prawidłowym rozwojem dziecka

Psycholog w żłobku integracyjnym obejmuje opieką psychologiczno-wychowawczą dzieci poprzez:

otaczanie szczególną opieką dzieci w okresie adaptacji;
obserwacje psychologiczne mające na celu wytypowanie dzieci wymagających wczesnej interwencji i pomocy specjalistycznej;
dobór właściwych form i metod wychowawczych;
podejmowanie działań profilaktycznych wspomagających rozwój dziecka;
prowadzenie zajęć dla dzieci z dysfunkcjami rozwojowymi;
prowadzenie zajęć grupowych dla wszystkich dzieci rozwijających motorykę małą, mowę, sferę społeczno-emocjonalną, procesy poznawcze.

W zakresie współpracy z rodzicami psycholog:

prowadzi konsultacje indywidualne oraz poradnictwo psychologiczne i wychowawcze
z zakresu opieki nad małym dzieckiem, rozwoju dziecka oraz trudności wychowawczych;

Prośby Twojego Dziecka

Szanuj mnie, żebym szanował/a innych
Wybaczaj, żebym umiał/a wybaczać
Słuchaj, żebym umiał/a słuchać
Nie bij, żebym nie bił/a
Nie poniżaj, żebym nie poniżał/a
Rozmawiaj ze mną, żebym umiał/a rozmawiać
Nie wyśmiewaj
Nie obrażaj
Nie lekceważ
Kochaj mnie, żebym umiał/a kochać
Uczę się życia od Ciebie
Miłość jest najważniejszą potrzebą wszystkich dzieci

10 wskazówek o wychowaniu dziecka

1. Prośby Twojego Dziecka

Jest także istotnym elementem pozytywnej dyscypliny. Im częściej okazujesz dziecku miłość, przytulając je, całując i mówiąc mu „kocham cię”, tym bardziej będzie chciało udowodnić, że na nią zasługuje. Miłość pozwala dziecku zbudować pewność siebie i poczucie własnej wartości.

2. Słuchaj uważnie tego co mówi Twoje dziecko

Interesuj się tym, co robi i co czuje. Zapewnij je, że silne uczucia nie są czymś złym, jeśli wyraża się je w odpowiedni sposób. Im częściej będziesz to robić, tym rzadziej będziesz musiał(a) je dyscyplinować.

3. Granice są potrzebne nawet w najbardziej kochającym się związku, w którym ludzie potrafią się słuchać

Bycie rodzicem polega między innymi na wyznaczaniu granic. Pamiętaj, że jest czymś naturalnym i normalnym, że dziecko testuje te granice. To nie jest niesforność, ale część procesu uczenia się. Dzieci czują się bezpieczniej, jeśli trzymasz się granic, które wyznacza rodzic (pod warunkiem, że są realistyczne), nawet jeśli od czasu do czasu na nie narzekają.

4. Śmiech pomaga rozładować napięte sytuacje

Czasami rodzice stają się tacy poważni, że rodzicielstwo przestaje dawać im radość. Dostrzegaj zabawne strony bycia rodzicem i pozwól sobie na śmiech, kiedy tylko jest to możliwe.

5. Postrzeganie świata z perspektywy dziecka

Wyobrażanie sobie, co czuje Twoje dziecko, jest kluczem do zrozumienia jego zachowania. Przypomnij sobie, jak się czułeś, kiedy byłeś dzieckiem, i jak niezrozumiały wydawał Ci się świat dorosłych, kiedy miałeś poczucie, że potraktowano Cię niesprawiedliwie.

6. Chwal i zachęcaj swoje dziecko

Oczekuj, że dziecko będzie się dobrze zachowywało i zachęcaj je do podejmowania wysiłków. Chwal je za dobre zachowania i staraj się ignorować te niewłaściwe. Im częściej będziesz zrzędzić, tym rzadziej Twoje dziecko będzie Cię słuchać.

7. Szanuj swoje dziecko tak, jak szanowałbyś/szanowałabyś dorosłego

Pozwól mu uczestniczyć w podejmowaniu decyzji, szczególnie tych, które go dotyczą. Uważnie wysłuchaj jego zdania. Jeśli masz zamiar powiedzieć mu coś przykrego, zastanów się, jakby to zabrzmiało, gdybyś powiedział(-a) to komuś dorosłemu. Przeproś, jeśli postąpiłeś niewłaściwie.

8. Ustal porządek dnia

Małe dzieci będą się czuły bezpieczniej i łatwiej będzie Wam uniknąć konfliktów, jeśli ustalisz jasny porządek dnia. Będą się czuły lepiej, jeśli wprowadzisz stałe pory posiłków, snu i głośnych zabaw.

9. Ustal porządek dnia

Jednak staraj się zachować elastyczność w wypadku bardzo małych dzieci. Kiedy już ustalisz zasady obowiązujące w Twojej rodzinie, bądź konsekwentny(-a). Dzieci mogą się poczuć bardzo niepewnie, jeśli jednego dnia wprowadzisz jakąś zasadę, a następnego dnia ją odwołasz. Czasami trzeba ustalić odmienne zasady obowiązujące poza domem, które należy wyjaśnić dziecku.

10. Nie zapominaj o własnych potrzebach

Jeśli to wszystko zaczyna za bardzo przypominać ciężką pracę i czujesz, że brakuje Ci cierpliwości, przeznacz trochę czasu tylko dla siebie. Zrób coś, co sprawia ci przyjemność. Jeśli kiedykolwiek poczujesz, że tracisz panowanie nad sobą, albo że
w każdej chwili możesz krzyknąć na dziecko, poniżyć je lub uderzyć, odejdź na chwilę, uspokój się i policz do dziesięciu.
Źródło: Program Fundacji dzieci niczyje – Dobry rodzic-Dobry start

Trudne zachowanie u małych dzieci

Co zrobić, kiedy dziecko gryzie, szczypie i drapie? Oto pięć kroków, które pozwolą ci przetrwać:

Po pierwsze: Nie pozwól się uderzyć, ugryźć, podrapać

Przytrzymaj dziecko za rączkę, zrób krok do tyłu. Dzięki temu dziecko otrzymuje jasny komunikat, że nie zgadzamy się na bicie, gryzienie, drapanie, że nie jest to zachowanie pożądane i aprobowane. Uczy się, że jest to granica, której nie należy przekraczać.

Po drugie: Powiedz dziecku o swoich odczuciach

Powiedz spokojnie: „To mnie boli”, „Jest mi przykro, smutno, gdy mnie gryziesz, drapiesz itp”. W ten sposób dziecko dostaje od nas informację, że zachowało się nie w porządku, że sprawiło nam ból. Uczy się, jak nazywają się poszczególne uczucia. Wie, że o uczuciach można, a nawet należy mówić, że przeżywanie różnych uczuć to nie powód do wstydu, ale coś naturalnego, normalnego.

Po trzecie: Towarzysz dziecku w emocjach

Postaraj się nazwać uczucia, emocje, które dziecko przeżywa mówiąc mu np: „Widzę, że się złościsz”, „Rozumiem, że jest ci przykro”, „Wydaje mi się, że jesteś zdenerwowany. Rozumiem, że to dla ciebie trudne”. Dziecko ma dzięki temu szansę nauczyć się rozpoznawać swoje emocje, uczucia, nazywać je. Jeśli spotka się
z wyrozumiałością rodziców, dostanie od nich wsparcie w trudnych dla siebie chwilach, będzie miało odwagę pokazywać to, co czuje, nie zamknie się w sobie.

Po czwarte: Spokojnie porozmawiaj z dzieckiem o całej sytuacji

Wytłumacz dziecku, dlaczego jego potrzeba nie została zaspokojona, czemu jego reakcja nie spotkała się z aprobatą, np. „Rozumiem, że chciałbyś obejrzeć jeszcze jedną bajkę, jednak umawialiśmy się, że codziennie możesz obejrzeć tylko dwie”.

Po piąte: Zaproponuj dziecku alternatywną formę radzenia sobie z napięciem

Jeśli dziecko jest starsze powiedz mu, co może zrobić, gdy czuje złość, np.
„Gdy czujesz złość, zamiast mnie gryźć, klaśnij kilka razy w rączki; narysuj to,
co czujesz; podskoczy do góry; zgnieć w kulki kartki papieru”. Dziecko dostaje komunikat, że napięcie można rozładować nie krzywdząc siebie i innych osób. Uczy się, jak sobie radzić z trudnymi emocjami w konstruktywny sposób. Czuje wsparcie ze strony rodziców. Ma poczucie, że jest dla nich ważne, że to, co przeżywa, czego doświadcza nie jest im obojętne.

Do wspólnego czytania proponuję:

Powiedz mi dlaczego …. Nie mogę gryźć koleżanek?, autor: S. Agostini, M. Tonin

Powiedz mi dlaczego… Nie mogę gryźć koleżanek? Czy zastanawialiście się kiedyś, jak wytłumaczyć dzieciom, że czegoś robić nie wolno, że coś nie wypada. Same zakazy nie wystarczą, dziecko musi być przekonane o tym, że jego zachowanie jest niewłaściwe, że kogoś może nim zranić. Ta książeczka w ciepły i pogodny sposób odpowiada na pytanie, dlaczego nie wolno gryźć i kopać innych – słowem, dlaczego przemoc jest zła. Przytoczone scenki z domu i z podwórka, opatrzone fantazyjnymi ilustracjami, działają na dziecięcą wyobraźnię i zapraszają je do samodzielnego myślenia. Ta książeczka to gotowa i mądra odpowiedź na ważne dziecięce dylematy!